Amerykańskie monety o niskiej emisji przystępne dla kolekcjonerów

Monety będące rzadkimi rocznikami są bardzo popularne zarówno wśród początkujących, jak i bardziej zaawansowanych kolekcjonerów. Przykładowo, 1909-S VDB Lincoln Cent lub 1916-D Mercury Dime są określane, jako numizmaty o niskiej emisji (z ang. low-mintage issues). Produkowane były w liczbie 484 000 i 264 000. Jest to niewielka ilość w porównaniu do innych monet bitych już w setkach tysięcy egzemplarzy.

W tym wpisie przyjrzymy się kilku monetom produkowanym w małych ilościach, które są wciąż jeszcze dostępne, choć rzadko spotykane. Kiedy mowa o niskiej emisji, wyróżnia się trzy następujące kryteria:

  • ilość wyprodukowanych monet to nie więcej niż 250 000 egzemplarzy
  • numizmaty przeznaczone do użytku obiegowego (wyłączając Proofs i monety pamiątkowe)
  • produkcja miała miejsce przed 1964 r. (wyłączając monety współczesne).

1850 Braided Hair Half Cent (wielkość emisji: 39 812 sztuk, na ostatniej aukcji moneta uzyskała wartość 100USD i oznaczenie PCGS VF-30)

1850-half-cent

Seria Half Cent to interesujące numizmaty, nie do końca jednak doceniane. Nazywane inaczej „little half sisters”, bite były między 1793 a 1857 r., choć występowały przerwy w produkcji. W połowie XIX wieku ceny na rynku wzrosły, a popyt na niskowartościowe monety spadł. Emisja była zatem również coraz mniejsza. Najmniejszą liczbą egzemplarzy charakteryzowała się seria z 1857 r., a następnie z 1850 r.

1865 Three Cent Silver (wielkość emisji: 8 000; na ostatniej aukcji uzyskała cenę 558USD i oznaczenie ANACS AU-50)

Najmniejszą ilością emisji spośród srebrnych monet trzycentowych charakteryzują się roczniki od 1867 r. (4 000 sztuk) do 1872 r. (1 000 sztuk). Pomimo tego, Three Cent Silver, zwłaszcza o niskim gradingu jest dość dostępna, dlatego tez jest warta uwagi. Do czasu Wojny Secesyjnej i zanim moneta ta weszła do obiegu, wprowadzono krążki niklowane o tym samym nominale, co wkrótce doprowadziło do upadku srebrnej monety. Liczba wybitych egzemplarzy ostatnich lat emisji była wyjątkowo mała. Niewiele z nich zachowało się do dziś i te są najtrudniejsze do pozyskania. Większość znajduje się w kolekcjach, w stanie menniczym. Mimo tego, jeśli już napotkane (co jednak zdarza się rzadko), są wciąż przystępne dla wielu kolekcjonerów. Rocznik 1866 był bity w liczbie 22 000 egzemplarzy, ale jest równie rzadki jak pozostałe.

1879 Liberty Seated Dime (wielkość emisji: 14 000; na ostatniej aukcji uzyskała cenę 920USD i oznaczenie PCGS MS-65)

Jest to kolejna moneta o niskiej emisji, w większości egzemplarzy znajdująca się w posiadaniu kolekcjonerów. Najczęściej spotyka się grading MS-60 bądź wyższy, z kolei te o niższej ocenie są bardziej przystępne (ANACS VF-20 sprzedany został ostatnio za 242USD). Monety z późnych lat 1870-tych oraz większość z 1880-tych były emitowane w wyjątkowo niskich ilościach. Dopiero po 1882 r. zwiększono produkcję, głównie ze względu na bardzo duże zapotrzebowanie i wykorzystanie srebrnej waluty w handlu. Seria Seated Dime z 1879 r., jako jedna z kilku serii wydanych przez Mennicę w Philadelphii, osiągnęła wysokość emisji poniżej 30 000 sztuk. Mimo tego, cena monet nieobiegowych jest niewiele wyższa niż pozostałych Seated Dime, zwłaszcza egzemplarzy gem (MS-65).

1875 Twenty Cent Piece (wielkość emisji: 36 910; na ostatniej aukcji uzyskała cenę 441USD i oznaczenie NGC XF-45)

1875-20-cent

1875 r. był pierwszym rokiem bicia nominałów dwudziestocentowych. Emisja trwała jeszcze tylko w kolejnym roku. Z wyjątkiem 1875 – S, liczba wyprodukowanych monet była mała, a ceny są dostępne dla większości zainteresowanych. Numizmaty nie były popularne wśród opinii publicznej, często mylone z ćwierćdolarówką ze względu na podobne bicie i wkrótce zupełnie zapomniane. Najmniej monet zostało wybitych przez Mennicę w Philadelphii w 1875 r., choć są one tylko nieznacznie droższe od powszechnych egzemplarzy z San Francisco.

1913 Barber Half Dollar (wielkość emisji: 188 000; na ostatniej aukcji uzyskała cenę 70USD i oznaczenie PCGS VG-10)

1913 Barber Half Dollar jest jedną z serii trzech niskoemisyjnych półdolarówek, którą zamyka rocznik Barber 1915. Najwięcej monet wyprodukowano w 1913 r., choć są one mimo tego najtrudniejsze do zdobycia. Większość z nich weszła do obiegu i przez wiele lat nie była dostrzegana przez kolekcjonerów. Niektóre musiały być jednak zachowane, gdyż istnieją egzemplarze z akredytacją znanych firm gradingowych. Podobnie jak inne roczniki serii, trudno znaleźć numizmat z 1913 r. z oznaczeniem VF lub XF. Są to monety dość przystępne, nawet ze stopniem Very Good osiągają cenę około 100 USD.

Być może zarówno 1909-SVDB, jak i 1916-D dime były emitowane w liczbie większej niż wszystkie pozostałe pięć monet opisanych w artykule, ale nie należy zapominać, że popyt na nie jest znacznie większy niż na pozostałe. Znacznie więcej ich także przetrwało do dziś. Ciekawe jest to, jak pojęcie „rzadkości” zmienia się wraz każdą kolejną serią i związane jest z wieloma czynnikami. Ilość emitowanych egzemplarzy, liczba tych, które przetrwały, a także popularność to zaledwie niektóre z nich.

0 Comments

Leave a reply

Copyright © 2014-2015 ZŁOTO.guru

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?